Juryrapport genomineerden

De Johnny is een oeuvreprijs voor podiumpoëzie. De prijs is voor een dichter, woordkunstenaar of podiumkunstenaar in de breedste zin van het woord, die op uitzonderlijke wijze bijdraagt of heeft bijgedragen aan de receptie van poëzie in het Nederlandse taalgebied. De Johnny wordt dit jaar voor het eerst uitgereikt en de jury kiest ervoor om voor deze eerste editie drie dichters te nomineren die midden in de spotlights staan. Bij dit debuut kijken we behalve achterom dus nadrukkelijk ook vooruit: alle drie de genomineerden hebben veel gedaan, maar gaan naar we hopen en verwachten nog veel méér doen voor de podiumpoëzie in Nederland. Nadrukkelijk nemen we ook het vermogen tot verbinding mee in onze overwegingen, omdat naar onze mening de dichtkunst in het algemeen en de podiumpoëzie in het bijzonder het vermogen heeft om mensen bij elkaar te brengen. Dat lijkt ons in de tijd waarin we nu leven zo niet noodzakelijk, dan op zijn minst wenselijk.

Er is meerdere malen beraadslaagd. Binnen de jury bestonden uiteenlopende ideeën over wat podiumpoëzie nu precies ís en waar de nadruk op zou moeten liggen bij deze prijs: de literaire kwaliteit van het werk, de zeggingskracht op de planken of juist een combinatie van beiden. Het resulteerde in een vruchtbaar, inhoudelijk en positief debat. Uiteindelijk kwamen de leden van de jury tot de volgende drie nominaties: Ellen Deckwitz, Rodaan Al Galidi en Babs Gons.

Ellen Deckwitz (1982) won met De steen vreest mij (2011) de C. Buddingh’-prijs voor het beste poëziedebuut. Twee jaar eerder, in 2009, werd ze Nationaal Kampioen Poetry Slam. Ze trad honderden malen op en schreef twee boeken waarin ze handreikingen doet voor het met plezier leren lezen van poëzie. Ellen is columnist van NRC Handelsblad. Haar optredens zijn een belevenis: strak uit het hoofd, maar altijd begeesterd. Een stem die betovert en bezweert, op papier en op het podium een unieke stem.

Rodaan Al Galidi groeide op in Irak en vluchtte in 1998 naar Nederland. Hij werd tweemaal genomineerd voor de VSB Poëzieprijs en schreef ook romans. 'De autist en de postduif' (2011) won de Literatuurprijs van de Europese Unie. 'Hoe ik talent voor het leven kreeg' (2016) werd een regelrechte besteller. Al Galidi kreeg lange tijd geen verblijfsvergunning, maar zijn poëzie heeft daardoor alleen maar aan status gewonnen. Op het podium is hij een innemende en verbindende verschijning, die met humor en hartstocht optredens ook na afloop lang laat doorzinderen. 

Babs Gons (1971) was jarenlang artistiek leider van de Poetry Circle Nowhere. Tien jaar lang organiseerde ze een maandelijks podium voor jonge dichters en schrijvers in Paradiso. In 2018 won ze de Black Achievement Award voor Kunst en Cultuur. In het voorjaar van 2019 verscheen Hardop bij uitgeverij Atlas Contact, een door haar samengestelde bundel met het werk van 18 Nederlandse spoken word-dichters. In april 2021 debuteerde ze bij diezelfde uitgeverij met haar bundel ‘Doe het toch maar’. Haar poëzie en performance zijn altijd strijdbaar én zacht en een zalvend samenspel tussen voordrachtskunstenaar en zaal.