Biografie van Leen Raats

Leen Raats (Antwerpen, 1984) is schrijver, copywriter, metalhead en neurotisch levensgenieter. Ze gaf meerdere boeken uit, publiceerde in Gierik-NVT, De Vallei en Kort en wint af en toe een schrijfwedstrijd. Zo sleepte ze begin 2021 de Guido Wulmsprijs van de stad Sint-Truiden in de wacht. Tussendoor schrijft ze bio’s over zichzelf in de derde persoon.
2021
  • Nr.
    Titel
    Tekst
  • 1
    2834

    Balts

    Top 100
    Ik verbeeld me weleens dat de slaap
    ook op mij wacht. Al is hij wellicht
    te trots om dat toe te geven

    zoals we om elkaar heen dansen
    in een nachtelijk ballet
    kraanvogels op vrijersvoeten
    zwanenmeer op stelten.

    Ergens droomt een man van de dag
    dat hij me ontmoet op het strand
    van zo'n zuiderse bestemming die draait
    op prostitutie, kinderarbeid en toerisme.

    Later stockeren we plastic kerstbomen
    op een zolderkamer, sparen zegeltjes
    voor braadpannen waar we naar kijken
    wanneer we afhaalmaaltijden eten.

    Zo iemand die nog niet weet
    hoe ik eruitzie, zijn hand die de weg
    naar mijn huid niet vindt, mijn naam
    al op het puntje van zijn tong.
  • 2
    196

    Gracefully facedown

    Top 1000
    Drinken helpt niet maar dat geldt
    des te meer voor nuchter zijn.

    Op wankele benen ga ik zelden
    de verkeerde kant op.

    (of toch niet ver)

    Ik wil meer van bijna alles
    zwerf door steden en nachten
    waar ik me thuis waan, hou
    van iedereen die dronken is

    kinderen van stoeptegels en neonlicht.

    Elk gezicht is een belofte
    die niemand waarmaakt.

    Soms wil ik me gewoon goed voelen,
    alles voelen, en toch niets. En dat allemaal
    tegelijkertijd tot ik, oneindig kleine stip

    in een universum dat ik nooit zal begrijpen
    stijlvol onderuit ga. Opsta. Tevergeefs
    doe alsof er niets aan de hand is.

    Niets te zien hier, mensen.
    Het is jou vast ook al eens overkomen. Toch?

    Het is een dunne lijn die ons scheidt, niet meer
    dan een stippellijn, als je er goed over nadenkt.

    Een dunne lijn, dat zeg ik je.
  • 3
    198

    Het universum heeft het zo gewild

    Top 1000
    Het universum heeft het zo gewild
    zegt hij, en dat alles gebeurt om een reden
    zoals iedereen bestaat uit stukjes oerplaneet
    overmand door heimwee naar het heelal.

    Hij heeft het over zwarte gaten, de oerknal
    en de evolutie van eencellig wezen
    tot vis tot aap tot man.

    Ik hoor hem zeggen dat zelfs regenwormen
    en algen deel uitmaken
    van een ingenieus, kosmisch plan

    en dat alles begint
    met de kringloop van het leven
    maar ik wil niet in rondjes rennen.

    Natuurlijk zou ik graag geloven
    dat elke steen in goud kan veranderen
    waarmee we trappen naar de hemel kopen
    maar ik zie enkel ondraaglijke willekeur

    vervloek het toeval dat ons samenbracht
    zoals atomen die even niets omhanden hebben
    toevallig samen een mens vormen, of een hond.
    Zo'n Maltezer met verlatingsangst.

    Er gaan meer atomen in een glas water
    dan glazen water in de oceaan, zegt hij
    met zo'n blik van spreek-me-eens-tegen.

    Het is dankzij hem dat ik ontdekte
    dat je dromen leren kan
    zoals fietsen, zwemmen
    en niet meer bellen naar je ex.
  • 4
    193

    Kerkstraat 7

    Top 1000
    Hij rijdt kinderen naar school in een grijze Volvo
    en zichzelf naar een kantoor waar hij tussen collega's
    met wie hij nooit op vrijdag nog iets gaat drinken
    43 keer per dag naar het klokje op zijn computer kijkt.

    (hij heeft het een keer geteld)

    Op blauwe maandagen verzet hij de bakens, pendelt
    tussen ooit, lang geleden en ooit,
    misschien nog eens, op een dag.

    File is het toch overal.

    Soms verplaatst hij het luchtledige. 
    (dat is zoiets als praten met je ex)
    zo ontdekte hij dat je je zelfs in zuurstof
    verslikken kan.

    Op de feiten vooruitlopen doet hij zelden, uiteindelijk
    is zelfs zwaartekracht relatief. Het scheelde niet veel
    of Newton viel in slaap onder een veldesdoorn.

    Ook hij bestaat
    voor 55 à 60 procent
    uit water.

    De rest is minder coherent.
  • 5
    192

    Keurslijf

    Top 1000
    Het is zondag dus schuurt ze de arduinen terrastegels
    met een harde borstel, kokend water en twee doppen javel.
    De buxusstruiken die ternauwernood de aanvallen
    van Chinese motten overleefden, snoeit ze tot perfecte bollen.

    Haar man staat voor het raam en zegt dat hij even
    naar de buurman gaat. Zijn stem gedempt
    door de vlekkeloze ruit. Ze knikt en draait zich om.

    Een strakke linie van groenblauwe cipressen
    die in Californische wouden tot wel zestig meter hoog worden
    bewaakt de grasmat. Hun verminkte takken geheven
    als speren tegen een onzichtige vijand.

    Morgen gaat ze zoals elke maandag naar de kapper
    om enkel de puntjes te laten bijknippen.
    Niemand zal het zien.
  • 6
    6014

    Ontbossing

    Top 1000
    Weet je nog hoe we elkaar vasthielden
    voor de golf kwam?

    Nu de ander het gevaar is, zetten we ons
    als solitaire bomen in een zomerstorm
    schrap, ieder voor zich.

    We kunnen regenbogen op onze rug dragen als water
    naar de zee. Het maakt de nacht niet minder duister
    brengt het ochtendrood niet dichterbij.

    Als bos zouden we sterker zijn
    maar in bossen loop je verloren  
    zeker als je de paden volgt.

    We zijn hoekstenen en steunmuren
    die naar de lucht reiken, zinloos maar nog steeds trots.
    In het donker zie je geen regenbogen. 

    Als bos zouden we sterker zijn
    maar in het bos schuilen wolven
    de meeste van hen in schapenvacht.

    Weet je nog hoe we elkaar vasthielden
    voor de golf kwam?
     
     
2020
  • Nr.
    Titel
    Tekst
  • 1
    985

    Ademruimte

    Top 1000
    En soms lijkt alles dan plots
    op zijn plaats te vallen
    als een puzzel die maanden
    onaangeroerd op tafel stond.

    Hoe je hier ruimte vindt
    om adem te halen

    tussen knotwilgen die als koppige boeren
    met de handen in de zakken
    tegen de wind leunen.

    Een plek waar je nooit eerder was
    maar die je bekend voorkomt
    als een lied dat bij de eerste luisterbeurt
    meteen vertrouwd aanvoelt.

    Dat je niet meer verlangt
    dan wat je bent. Ogen
    die kraaien volgen in hun vlucht.

    Het geruis van een stad
    in de verte. En de wind
    die zichzelf in de kruinen zoekt.

    Je rekt je uit als een lome zomeravond
    die niet valt, maar er altijd al was.
  • 2
    987

    Blinde woede

    Top 100
    Ze wil weten waarom knappe mannen
    nooit naar haar kijken
    (lelijke wel, die doen haast niet anders).

    Ze is niet meer dan een passant
    in een stad die weigert de hare te zijn

    een wolk die voor de zon schuift
    op een zomerdag even voor kippenvel
    op bruine armen zorgt.

    Op een avond verdrinkt ze zich
    in een bad vol whiskey, rum of wijn
    - water desnoods.

    Eerst wil ze nog dansen met iemand
    die lacht met zijn handen
    op haar heupen.

    Gewoon zo'n man
    om zonder reden kwaad op te zijn.
  • 3
    996

    Social distance

    Top 1000
    Nu de afstand tussen ons
    tastbaar is geworden
    als een muur zonder voegen

    verlangen we naar iets
    dat groter is dan onszelf.

    We zijn verloren schapen
    zonder kudde, sterren
    in een maanloze nacht
    zaadjes in koude grond.

    Stiekem willen we allemaal
    gered worden.

    Dus verleggen we stenen
    in een rivier, wachten op een teken
    van een vriendelijke god

    een Messias die de leegte
    vormgeeft.

    We zijn bomen
    niemand ziet ons groeien.
2019
  • Nr.
    Titel
    Tekst
  • 1
    1854

    Huurder

    Top 1000
    Dit huis vertelt verhalen
    die zij niet kent.

    De drempel was al versleten
    voor zij haar intrek nam
    de potloodstreepjes op de muur
    geven de groei van vreemde kinderen aan.

    Zij liet alles wat niet in krantenpapier
    en bananendozen paste achter
    bestudeert indrukken
    van onbekende kasten in het tapijt.

    Ze is niet meer dan een hoofdstuk.

    's Nachts luistert ze hoe de trap
    net iets anders kraakt
    dan ze gewend is.
2017
  • Nr.
    Titel
    Tekst
  • 1
    2539

    Huis van dochters

    Top 1000
    Ze komt uit een familie van dochters
    zegt dat je de bergen
    hier altijd voelt

    en dat in Noorwegen boerderijen
    hun naam aan hun bewoners lenen
    in plaats van andersom.

    Toen ze jonger was, keek ze uit over oceanen
    maar die brachten haar als een kat
    telkens weer naar huis.

    Ik zeg haar dat je in fjorden
    ook koraalriffen vindt
    en dat er mos groeit op elke steen.

    Vanavond kijken we
    hoe zout water zich
    met zoet water mengt.
  • 2
    2591

    Myrkdal

    Top 1000
    Hier is het makkelijk om te vergeten
    dat er meer is dan deze bergen
    waar schapen op dorre vlakten
    grazen, tegen beter weten in.

    Water slijt vastberaden
    koppige rotsen uit.

    Wij reiken op onze tenen
    naar wolken, vangen de wind
    die stug met het ijs
    de zon doorstaat

    zien nog net hoe een uil
    over sneeuwvlakten wiekt

    zich zonder aarzelen
    als een waterval
    in de diepte stort.

    In de wind voelen we
    de regen al komen.
  • 3
    2538

    Sognefjord, Noorwegen

    Top 1000
    Een man vraagt me
    de weg naar huis.

    Ik weet niet waar hij woont
    zeg dat het water hier
    wel duizend meter diep is
    en toch haast rimpelloos.

    Hij mompelt iets over wolken
    die tegen bergflanken opklimmen
    met de vastberadenheid van Noormannen

    dat de mist komt
    en gaat als de boten
    maar dat niemand hier
    ooit echt weggaat.

    Ik vraag me af of de bergen
    eenzaam zijn of toch minstens
    minder sterk dan ze zich voordoen.

    We kijken hoe opvallend weinig
    meeuwen hun spiegelbeeld
    net niet raken.

    We zijn niet meer dan een stip
    aan iemands horizon

    ondergaan onbewogen de regen.
  • 4
    2589

    Vik I sogn

    Top 1000
    Op een dag stapt hij op
    een boot. drijft als een wolk
    open wateren tegemoet

    kijkt een laatste keer
    vanop het fjord
    naar de haven waar mensen

    komen en gaan
    als het tij. dat keert
    met de wind. ziet

    hoe dit landschap
    dat al eeuwen niet veranderde
    hem veranderd heeft.

    tot hij op een dag
    op een boot stapte. als een wolk
    naar open wateren dreef.
2016
  • Nr.
    Titel
    Tekst
  • 1
    981

    Als ik een boot had

    Top 1000
    Als ik een boot had
    zou ik zeil zetten
    naar de wind. het roer
    nonchalant in de hand

    wolken lezen als bestsellers
    naderend onweer afwenden
    met een vluchtig schietgebed.

    Zandbanken vervloeken
    met krachttermen
    die geen land verdragen

    een sigaret rollen
    en koffie sippen
    uit een gebarsten mok.

    Dan urenlang nors staren
    naar een blauwe streep land.
  • 2
    977

    Corpus Christi

    Top 100
    We eten het lichaam van Christus
    drinken elkaars bloed en schenken
    wijwater in plastic bekers.

    In door glasramen gefilterd licht
    vouwen we onze handen
    voor een rijk dat nooit zal komen.

    's Nachts aanbidden we
    gevallen engelen in neonlicht.
  • 3
    979

    Op volle zee

    Top 1000
    Het is niet het onbestemde
    dat schemert aan de horizon
    niet de meeuwen die in mijn
    kielzog hangen op de wind.

    Het zijn niet de verhalen over
    de zee die zich als de liefde
    niet bedwingen laat

    niet de scheepswrakken
    die op deze bodem rusten
    als een zeeman in zijn graf

    zelfs niet de bries
    die speelt met mijn haar
    waardoor ook ik lichter lijk.

    Het is dat je op het water
    zo ver kan gaan
    zonder ergens te komen

    hoe de zee dan alles
    in het ongewisse laat.
  • 4
    980

    Schiermonnikoog

    Top 1000
    Waar scholeksters brutaal tot het laatste
    moment wachten om op te vliegen
    voor eilanders die stug hun leven

    op enkele vierkante kilometers vormgeven
    zoeken steltlopers en strandjutters
    bij laagwater naar schatten in het slib.

    Daar sta ik op de dijk tussen veld
    en kwelder. zie hoe het vasteland
    zich nooit helemaal van de zee kan losmaken

    (hetzelfde geldt voor de mensen).

    Verderop reikt een oude vuurtoren
    eenzaam naar een wolk.
  • 5
    972

    Vaderland

    Top 1000
    Of het iets is of iemand
    waarop ik wacht vraag je

    met een lip waarvan ik
    niet weet waarom hij beeft.

    We zitten op een heuvel
    die uitkijkt over een stad
    waar niemand nog gelooft.

    Je vertelt verhalen
    uit een vaderland
    dat niet meer bestaat
    in de taal van je moeder.

    Rondom ons valt de nacht
    geruisloos in haar plooien.
2015
  • Nr.
    Titel
    Tekst
  • 1
    1246

    Via Crucis

    Top 1000

    Veronica droogt het aangezicht
    van een gestruikelde dronkenlap

    wij heffen het glas
    op een zinloze avond
    en praten over niets bijzonder

    Jezus valt voor de derde maal


    wij dansen houterig
    in te korte shortjes
    op een afgezaagde zomerhit

    God is een dj die in de hoek
    van een niet zo hip danscafé
    slechte plaatjes aan elkaar praat

    de hemel durft hij ons
    niet meer beloven

2014
  • Nr.
    Titel
    Tekst
  • 1
    5190

    Sint-Hubertusplein Runkst

    Top 1000

    Op het plein waar ze niet opgroeide
    kijkt men elkaar op maandagochtend
    over dunne schuimkragen
    slechts zelden in de ogen.

    Terneergeslagen mannen wachten
    op de bus, vrouwen met kleine hondjes
    en trolleys vol afgeprijsd kattenvoer.

    Een dakloze praat oeverloos
    tegen een vuilzak en de meeuwen
    schreeuwen niemands naam.

    Zij drinkt goedkope porto
    op een te vroeg uur
    in geen gezelschap.

2011
  • Nr.
    Titel
    Tekst
  • 1
    2260

    nomaden

    Top 1000
    in andermans schoenen verloren
    lopen tot waar het strand de zee
    nooit helemaal temmen kan

    zo lang al zijn we onderweg
    dat we nergens meer moeten zijn

    geen ogen die verwijten
    in het tafelblad kerven
    onder verstrengelde handen

    op ons wacht al jaren
    niemand meer

    toch missen we de duidelijkheid
    van muren het luisteren
    naar het knarsen van sleutels
    in de mond van de deur
  • 2
    2256

    stenen tellen

    Top 1000
    ze is niet van hier aarzelt
    door steegjes galmt gelach
    in een taal die ze niet kent
    versnelt haar pas

    als ze mensen ziet in straten
    zonder naam moet ze stenen
    tellen

    sinds die keer alleen
    in een bos na zonsondergang
    met de stemmen van kraaien
    en de wind in het riet

    waar schimmen opvlogen
    naar een nog bleke maan

    het was de nacht waarop
    zij de weg kwijt raakte
    en nooit meer vond