Biografie van Niels Raaijmakers

Nog geen profiel opgegeven.
2018
  • Nr.
    Titel
    Tekst
  • 1
    7071

    Manifest

    Top 1000
    Na de sinterklaasrevelatie wacht ik tot mijn ouders zeggen dat ook piepschuim niet bestaat, dat het witte spul rond nieuwe televisies of Playstations gewoon een verklede buurman is.

    Pap en mam blijven echter stil en gaan verder met hun dag. Ergens in huis schuren twee blokken piepschuim langzaam langs elkaar. Ik ril en leer dat je soms dingen moet accepteren. 

    Dit gebeurde 19 jaar geleden. In de tussentijd is er veel veranderd. Mijn rug is minder krom, mijn stembanden zijn mitrailleurs en honderd protestzangers zijn mijn leven in gewandeld om te vertellen dat ik een missie moet vervullen. 

    Ik roep daarom iedereen op om het volgende te doen: keer piepschuim de rug toe. Negeer de verpakking bij de volgende aankoop van elektronica. Praat er niet over, denk er niet aan, scheur het woord uit het woordenboek, verban het naar een andere wereld.

    Als een iemand dit doet is het raar. Als twee mensen het doen is het ook raar en misschien blijft het wel raar als een hele stad het doet. Maar de groep die het doet moet blijven groeien, want dan en dan alleen komen we dichterbij een wereld zonder piepschuim.
  • 2
    7076

    Ze

    Top 100
    Ze verschuiven de gebouwen alsof het stukken karton zijn en binnen een ochtend is bijna alles weg. Ik verzamel dat wat me nog niet ontnomen is, maar weet eigenlijk dat ik het toch kwijt zal raken.
     
    Rond de middag vullen ze de oude stad met nieuwe flats die alleen bovenin bewoonbaar zijn. Vanaf hun penthouses schreeuwen ze dat de woorden vanaf nu de betekenis hebben van het volgende woord in de nieuwste dikke Van Dale.
     
    Ze draaien lachend aan het uiteinde van hun dunne snorretjes en zeggen dat ik het wel zal snappen, ook al heb ik een ouder woordenboek.
     
    Ze krijsen hun naam door de verlate straten: ‘Ze’. Het is een conglomeraat vol vuile streken, een koepel waaronder kwaadaardigheid schuilt, een schurk die me in een bad vol haaien laat zakken of een laser op mijn kruis richt. 
     
    Ze boren een weg door mijn kevlar huid, slokken alles op wat hun pad kruist en kiezen altijd voor de lange lijdensweg. Ze zijn een machine die onvermoeid doorgaat en pas rust als ze zeker weten dat ik niet meer verder kan.