Biografie van Ludwig Van de Voorde

(Wachtebeke, 1967) Hij is een woordsabbelaar. Noemt zichzelf onderaan een gedicht ook wel eens Lode Van Wabeke. Draagt gedichten voor aan de kippen als wederdienst voor de eieren, voor een passant die het aandurft te blijven staan, of voor zijn hond die tijdens het voordragen met grote ogen kwispelt en eigenlijk alleen maar op het woord 'wandelen' staat te wachten. Ten slotte voor zijn talrijke publiek van huisstofmijten die heel erg van opwaaiend woordstof houden. De jury van de 41e gedichtenwedstrijd van Harelbeke vond zijn gedichten in 2020 ook te pruimen, hij werd er tweede. Volgt les aan de KunstAcademie Woord in Gent bij David Troch, winnaar van de derde Turing-editie. Op een dag loont dat, hij voelt het.
2019
  • Nr.
    Titel
    Tekst
  • 1
    704

    Ondergronds

    Top 1000
    de handdoek glijdt op de grond.
       oprapen alleen al 
    verbruikt de helft van wat ik
       deze morgen onder nul staan heb.
     
    ook de gladde tegels zoeken me te vloeren,
       lekdruipend ontbreekt elke kracht.
    zelfs het dopje van de tandpasta zoekt de
       dichtsbijzijnde schuilplaats op.

    bij zulke veralgemeende aanvallen
      is verzet nutteloos, treedt door
    stil alarm de noodprocedure in werking

    wordt het hoog tijd om het huis
       af te sluiten, de sleutel dubbel in dat
    geliefde slot gedraaid en de 
       louvres in neerslachtige modus gelaten.

    van het rantsoen vierseizoenenpizza's
       eet ik voorlopig alleen de winter op.

    veiligheidshalve rook ik een gloeiende
      sigaret niet voor het raam,
    worden als camouflage ondermeer oude
      sloffen en kamerjas maximaal ontplooid. 

    daarnet heeft het hoofdkwartier geëncrypteerd
       laten weten dat mijn diensttijd lang niet
    afgelopen is_ ter plaatse moet blijven 

    zou de belegering volgens hooggeplaatste bronnen
       deze keer nog een hele tijd kunnen duren.
  • 2
    706

    De dag dat Ulrike Maier stierf

    Top 1000
    Die medaille komt wees maar zeker er vandaag weer aan,
        gewoon beneden gaan halen olympiër, straks zoals altijd met dat
    hel blinkend schijfje bovenaan dat drietrapje staan, kussend en zwaaiend
        en lachend de armen omhoog in zo’n overval van zuivere vreugde.
     
    Duw je skistokken af onder strijkend sissende latten,
        laat vlagjes doorbuigen, met eerbied de grond aanslaan als je
    hi five met ze doet en knieënverend de bocht ingaat, 
        als je heel erg focus houdt daar in Garmish Partenkirchen kampioen!
     
    Sneeuwrazend de heuvel af, je voorhoofd zweet inspannend
        onder een schoolse wollen kindermuts, met dan plotsklaps
    een afzwaaiend been waarmee je stijf als een clown onhandig hallo
        lijkt te zeggen, een flauwe tv-grap als alles opwaait in wit eerbetoon.
     
    Stomgeslagen gaat je lichaam nog de goede richting uit, een lappenpop
        die murw de gouden eindstreep tegemoet glijdt, maar starend zonder tonus
    in koudtollende cirkels. En dan schreeuw ik luid: ben je er nog? Maar
        alles jammerde in witte klaagzang kampioen, werd plakkerig als pap_ dood.
  • 3
    707

    Vos

    Top 100
    deze zomer kroop je uit kinderverhalen, uit mijn oude fotoboek
         op school, waar je naast een zeldzame uil stond, een wisent

    en een everzwijn met jongen die op grote coloradokevers leken.
         allemaal dieren wisten we, die ergens bestonden, maar niet hier.
     
    verlaat je nog altijd je ranzig hol na het tijdperk van een kinderslaap?
         strijk je nog neer in het veld, langs de beek, mijn volwassen hoofd?

    is er nu meer dan dat mij ontgroeid vraag ik me af, meer dan de lepe
         glimlach om je mond, het geniepig achterom kijken na een aanslag?
     
    in de schemering stof je met pluim het graan en maïsblaren af
         loop je door de rijen gehuchten in en uit, en onderwijl hou je alle

    woonkamers onder gericht, kent mensengewoonten uit het hoofd.
         ik weet hoe geduldig je jezelf in mijn tuin bekoort.
     
    jij kent straks weer het gunstig ogenblik om angstkoppen af te scheuren
         de grond met bloed bezegelt die de foto van het kind hier nog groter maakt.
  • 4
    710

    Godendagen

    Top 1000
    Niemand verwacht van dagen
    dat het goden zijn, 's morgens
    welwillend mee een outfit helpen

    uitzoeken,voor open kastdeuren
    staan, hemd en broek kiezen en
    kieskeurig over schouders

    meekijken voor nog andere
    communicerende vaten. Niemand
    verdenkt de dagen ervan goden te

    zijn, op elke kruin indrukken van
    licht achterlatend, vierentwintig uur
    open trachten houden voor wat 

    op handen is en voortdurend
    aan analfabete lippen willen hangen.
    Want als ik dat gelijke paar kousen

    hier bekijk, mijn schoenen er feilloos
    op afgestemd, hemd en vestje geheel 
    vriendschappelijk met elkaar,

    dan geraakt binnen alles vreemd
    opgeklaard, gaat de angst dat
    elke hoofdpijn een hersentumor is

    uit me wijken, neem ik s' morgens
    alles in vertrouwen weer van de haak.
  • 5
    1321

    In dulci dubio

    Top 1000
    afgelopen zomer heb ik een bij gered.
       een cheerleader.

    ze vloog met stuifmeelpompons  
       de woonkamer door,
    botste tegen onbekende dingen, 
       ging stotterend de fruitschaal aan.
       
    de oude man in de fotolijst 
       bleek ook niet de juiste weg naar
    buiten te zijn. op het keukenraam

    plaatste ik een glas over haar hijgend
       lichaam, schoof een postkaart vanop
    de koelkast ertussen. ze zag azuurblauwe

    huisjes, een baai, een idyllische havenstad 
       met promenade, toegestuurd uit
    Griekenland door twee reizende zussen.

    buiten aan de achterdeur wou ze de
       quarantaine niet meer verlaten, draaide
    trillende achtfiguurtjes met pompons

    de hoogte in. het wicht was gewoon niet
       meer van de bruisende terrasjes weg te slaan.
  • 6
    1427

    Familiereünie

    Top 100
    wat valt daar eigenlijk te ontdekken behalve
       onvruchtbare grond en doelloosheid ? waar
    de leegte gespleten hoeven beslaat, het

    ouderlijk huis nauwelijks iets aan zichzelf
       kan beloven, het weke vlies van onmacht
    wazig door het familiealbum staart?

    deze slavernij - vergeef mij het woord-
       lijkt nog zo jong, zo onbezonnen te sporen,
    en ik vraag me af hoeveel meer vroeger nog zou 

    binden, als jij niet bang zou zijn door negentien  
       paar ogen te worden bekeken. en ik weet wat

    jij zou zeggen: alleen een filantroop slaat
       een praatje met de wapens die hij ontmantelt.
  • 7
    1681

    Beter

    Top 1000
    je was de eerste die overtuigend zei dat
    ezels heel verstandige dieren waren

    veel slimmer dan paarden.
    het verschil kende tussen hooi en stro

    enzo_

    veel beter goed droog want beschimmeld
    wil je zelf toch niet eten?

    je regenvest al aantrok
    nog voor we samengepakte wolken zagen_
    of zelfs geen.

    veel beter dan ons een nest buizerds
    lokaliseerde_ puur op gehoor.

    je zou jezelf nooit een natuurmens hebben
    genoemd, gewoon goed uit doppen kijken 
    en oren spitsen

    zei je steeds

    _in alles nu

    veel beter dan verblinde zinnen stom gebruiken.