Biografie van Sharon Tilburg

Schrijft, ontpopt, creëert, droomt, gelooft
2019
  • Nr.
    Titel
    Tekst
  • 1
    4641

    De Akte van Erkenning van Suriname 1975

    Top 100
    Zondagmorgen, op het Gouvernementsplein luisterde ik naar de zangvogels, allemaal in hun kooien strijdend om het hoogste lied.
    Ik zag hoe andere grootvaders ook trots hun twa twa, rowtie, picolet of gele bek aan het woord lieten.
    Hun verenpracht mooi in kleuren van rood, zwart, bruin, geel en wit.
    In de ogen van onze vogel zag ik beelden van dansende krijgers, wasvrouwen en spelende kinderen, alle vogels zongen in vrijheid hun eigen lied.
    Zondagmorgen, op het Gouvernementsplein luisterde ik naar de zangvogels, de een klonk onzeker, de ander vol euforie.
    In de ogen van mijn grootvader las ik hoop en dromen.
    Daar op het Plein klonk het begin van een nieuwe symfonie.

    In de straten van Old Town luisterde ik naar andere geluiden.
    Intellectuelen luidden trotse klanken van zelfbestuur en bezieling, een ander die van opstand tegen de vernieuwing.
    Ik zag broeders met grote afro's gekleed in broeken met wijde pijpen, zusters in minirokken waar zelfs ik van bloosde.
    Op de radio luisterde we naar het Moeders Uurtje en Willeke Alberti.
    In de straten van Old Town luisterde ik naar andere geluiden, alleen naar die van mezelf en Den Uyl het meest.
    Lachmon was fel tegen: 'Wacht, het gaat te snel Arron! Het land is er nog niet klaar voor.'
    Ik zag hordes landgenoten op Zanderij vertrekken, in hun ogen las ik geen hoop, maar vrees.
    Switie Sranan huilde, maar bereidde zich ook voor op 's Lands grote feest!
    In de straten van Old Town luisterde ik naar andere geluiden.
    Het Plein omgedoopt tot het Onafhankelijkheidsplein.
    In de nacht van 24 op 25 november 1975 vierden we uitbundig onze vrijheid.
    In de ogen van ons nieuw Suriname zag ik beelden van hoop en dromen, zoals vroeger, zondagmorgen in de ogen van mijn grootvader.

    Gedurende de Lange Droge Tijden snakte ik naar verkoeling. De wind waaide seizoenen lang in een andere richting.
    Na de tragiek van 1980: politieke spanningen en discussies vol verwijt, denk ik regelmatig aan hen in stilte.
    Gedurende de Lange Droge Tijden snakte ik naar verkoeling. Ik denk terug en markeer het jaar 1975, de Erkenning van de Republiek Suriname,
    een historisch feit!
    Van onze eerste president Venetiaan, ontving ik trots De Gele Ster: het symbool van onze eenheid.

    Maandag, in De Ochtenden luisterde ik naar de koolmezen, alleen hoorde ik mijn overzeese roep: Kon Hesi Baka Henck Arron en staarde
    eindeloos over de uitgestrekte Hollandse polders.
2018
  • Nr.
    Titel
    Tekst
  • 1
    7364

    Voetafdruk

    1e ronde


    op mijn Harley Davidson scheurde ik op de A12 richting kust en liet onderweg een tattoo zetten
    's avonds in het casino mijn eerste wedje leggen

    won vette meiers!


    ging zaken doen met wereldse eksters en bouwde aan een imperium als Robin Hood 
    schoof werelddelen opnieuw ineen en volgde de gebruiksaanwijzing

    goed schudden voor gebruik


    trapte het gaspedaal in en reisde af naar het noorden sprak daar een ijsbeer op drijfijs
    onderweg naar Braziliaanse wanorde

    om verhaal te halen

    met zadeltassen vol stopte ik in de kibboets om pleisters te plakken op Israël en maalde

    heeft de ijsbeer het gered?


    in India racete ik met the upper classes en zadelde als Lucky Luke de spitstrein op met extra zitplaatsen
    voor de 5e klasse
    knipoogde naar een verwonderd kind richting mama Afrika's boezem en nam alle opspattende regendruppels mee
    draaide op mijn andere oor en droomde 
    later word ik net als -hoe heet ze ook alweer?- ontdekt bij de Bruna aan het Spui

    opende mijn ogen en ging op reis
2017
  • Nr.
    Titel
    Tekst
  • 1
    1058

    Dwaalspoor

    1e ronde
    DWAALSPOOR
     
    Voorbij de begeerte beland in een gebied vol erosie
    Ik wil hier niet zijn
    Hier is geen voedingsbodem, geen ontkieming van een nieuw begin,
    enkel de koestering


     
    Voorbij de begeerte gedesoriënteerd, de ontnuchtering van alle illusies
    Ik wil hier niet zijn, dat zie ik nu
    De Liefde is nooit aangekomen
    Kom, laten we nog een keer, één keer, in elkaars omhelzing wonen
     
    Rust hier waar jij wilt zijn, het gebied van extase
    Beteugeld op mijn weg terug ...
    daar, voorbij onze begeerte
     
     
     
     

    September 2017
  • 2
    2256

    Skyfall

    1e ronde

    Mijn hart is gestruikeld,

    in vrije val beland
    vasthoudend aan ontwortelde handen
    van de ooit zo sterke sierlijke plant
    De weke Ivy, nu
     
    Mijn hart is gestruikeld,
    verloor zorg en hoop
    en rolde langs onbekende oorden
    door weer en wind,
    modder en drijfzand
     
    Mijn hart is gestruikeld,
    gaf zich als een egel over aan
    de ruststand
    Na lange maanden van hartzeer
    bewoog zij naar haar warmtebron
     
    Op weg naar boven gleed zij uit, belandde bovenop
    verstrengelde harten
    rustend op beurse plekken
    behield haar vorm
     
    Gehavend,
    door de avond dat jouw lichaam ons verliet
    jouw hart weggleed zonder routebeschrijving
    tot de dag ergens in de tijd;
    onze harten als vanzelf naar elkaar toe worden begeleidt


    Noetnoet