Biografie van Hester van Beers

Hester van Beers (1995) legt graag haar kijk op de wereld vast in poëzie. Haar werk is gepubliceerd in Meander Magazine, Avier, Extaze, Tijdschrift Ei en in verschillende bloemlezingen. Ze plaatst regelmatig gedichten op ongerijmd.tumblr.com. Op 11 maart 2017 verscheen haar debuutbundel 'Het einde van de roltrap' bij uitgeverij Lipari. Deze is nu te bestellen op www.lipari.nl. In 2017 staat ze in de finale van Write Now! en van de Meander Dichtersprijs.
2018
  • Nr.
    Titel
    Tekst
  • 1
    6689

    gezien de omstandigheden

    Top 1000
    ik word al tijden niet meer wakker
    naast mijn bed of in de kast.
    mijn lichaam heeft geleerd te blijven.
     
    het bankje is kouder dan onze billen.
    we delen een kroket uit de kantine.
    ik blaas over de bruine pulp en praat over de dood.

    het raam weerspiegelt ons als schimmen
    naast elkaar. onze omtrekken zijn groter dan wij.
    verstijfd houd ik mezelf binnen de lijntjes.

    de kroket koelt af tussen mijn verkrampte vingers.
    als je weg bent, staar ik naar de schim
    die naast me zit. ze lijkt niet echt op jou.

    mijn ademwolkjes worden een dichte mist die me verstikt.
2017
  • Nr.
    Titel
    Tekst
  • 1
    6179

    melkgebitten

    Top 1000
    ik voelde me een hoer,
    vertelt haar flonkerende stem.  
    ik knik.
    zij is verder dan ik,
    past beter in haar nieuwe vormen.

    op het schoolfeest heeft ze gedanst
    zoals grote meisjes dansen.
    ik stond met een glas cola aan de kant
    en keek.

    in onze monden hangt de smaak
    van onze melkgebitten.
    in een kistje verzamel ik mijn oude tanden.
    ze zijn verbrokkeld
    als stille bruistabletten.
  • 2
    6183

    opwekking

    Top 1000
    sla je jas om me heen en rits hem dicht. 
    sluit me op in de herfst onder je huid,
    in de zeeën waar je zilveren vissen slapen. 
     
    begraaf ons in de rode bladeren. 
    slaap met me en wek me op,
    schep een lente die in mijn lichaam past. 
     
    verspreid me over de vlakten, maak me
    zaad voor nieuwe bossen die de onze zijn.
    groei me op en kus me op mijn voorhoofd.
     
    ik heb niet veel, maar ik ben oud genoeg
    om mooi te zijn en licht genoeg
    om lief te hebben. 
2016
  • Nr.
    Titel
    Tekst
  • 1
    8567

    *

    Top 100
    Onze straat krimpt als een vaatvernauwing, iedere ochtend
    wonen we dichter bij elkaar. Vonkjes vallen
    op het asfalt, je hand een sigaret uit het raam. In iedere hoek

    een vreemdeling; als je te veel spijkers in de muur slaat,
    passen de foto’s niet meer. Mijn moeder durft
    de telefoon niet op te hangen, bang

    dat de stilte wortel schiet. De maan tekent gebouwen
    op het fietspad. Het bed verstopt verbrande dromen
    over glimmende glijbanen in nieuwbouwwijken.