Biografie van Moeckbert

Nog geen profiel opgegeven.
2019
  • Nr.
    Titel
    Tekst
  • 1
    3969

    Beving

    Top 100
    we slalomden door gebroken glazen van de ramen en zagen hoe de vloeren van de huizen er niet meer waren  
    soms hoorden we hoe erg het er trilde in de tijd die men toen stopte – en voor alle zekerheid maten we de scheuren
    waar god en ‘t land dat wij betraden zich naar buiten had gedrukt
     
    ik was ernstig verbaasd hoe de personen die ik niet meer zag voor ons uitgelopen waren
    misschien hadden ze wel gefloten en van de fruitbomen genoten – en tegelijkertijd of heel toevallig
    opzijgekeken om van het brood te kunnen snijden en te eten alsof je in een vertraging leefde
    en mocht hopen dat er wederom een dag, al was het maar een halve, achter een ontblote schouder zou ontluiken
     
    het was moeilijk te begrijpen zonder niet een beetje boos te worden en daarom boog ik over een klein glaasje
    waar men voorzichtig aan mocht lurken omdat de mensheid in cursieven had geschreven
    [en niet overdreven] wat er zou gebeuren met degenen die niet luisterden - en ik fluisterde
     
    hoe de mensheid kon veranderen en uit mijn handen vloog een vlinder met een lichtje dat heel lichtjes
    en heel licht over onze behaarde hoofden ging
  • 2
    5132

    Boodschap

    Top 1000
    ik wilde alles doorvertellen en tegelijk een wiskundige vergelijking maken
    die misschien te simpel was voor woorden en misschien zo simpel was
    dat niemand hem begreep
     
    ik maakte een rolletje van klei waarin ik de hemel kleide
    en waarin ik lucht en zand blies en ademde zoals jonge zielen doen die net
    ontwaakt zijn en opstaan om hun lichamen te wassen met zeep
    en schone doeken om hun huid te drogen en dan naar buiten kijken
    door een klapraampje omdat het waait
     
    heel logisch was het niet, maar wel tastbaar en organisch
    omdat je iets kon voelen wat er niet precies gebeurde;
    tenminste men had het er niet over en echt geheimzinnig deed men niet
     
    verder draaide ik zogenaamde sigaretjes die men vaak gebruikte om te roken
    alsof het vleeslapjes waren die je kon eten of waarvan je iets kon vinden ook al
    vond je ‘t niet omdat er vreemde kruiden voor gebruikt werden
    of sliertjes die je niet meteen kon duiden
     
    toch was er niet een stilte; men kon de bloedsporen horen lopen of de hartkamers
    horen bonken omdat het leek alsof er wat bereid werd
    van afgeserveerde gedachten die niet spoorden en
    nooit zouden deugen omdat dat helemaal niet handig was
    voor niemand niet en evenmin voor mij
     
    opschrijven was geen optie net als het opnemen van geluiden en gesprekken
    die men voerde of binnensmonds gebruikte omdat het niet duidelijk was wat men wilde zeggen
    en men daarom overging tot klanken en het uitpersen van zweet
    dat normaliter uit poriën spuit
     
    men hield geen rekening met de hoeveelheid van dit alles
    en de onbesproken ruimte
     
    of was er dan toch één ding dat nog resteerde
    waarover men kon denken of wat ik echt kon doorvertellen
    om met krijtjes uit te leggen al was het dan niet veel
  • 3
    5145

    Een duisternis

    Top 1000
    Langs de afgrond liep ik langzaam en hoorde dat de wereld vandaag brak
     
    Je kon zien dat een onbeminde onopvallend langs de helling gleed
    En men als excuses een wollen stoel naar voren schoof
     
    Men spoedde zich vooruit om het verloren lichaam te omarmen
    Dat zich zojuist had neergevleid
     
    Het was als een zogenaamd houvast aan een warme vacht
    Om vooral de eeuwige lucht van een borstholte te ontsluiten
     
    Ik besefte dat het winderige geluid aan schrapen deed denken
    Dat niet zozeer door het ijs of door de winter
     
    Maar van het lichaam kwam zonder dat men wilde
    Het was het weten dat er vlak onder mijn ogen nagels in een huid krasten
     
    Het was het ontkennen van het intieme luisteren;
    Er kwam een monotoon gebied onfatsoenlijk naderbij
     
  • 4
    5944

    Het contact dat boven de vitrine verliep

    1e ronde
    aan de slager vroeg ik laatst een veganistisch netwerk aan organen
    om hoeveel kilo het ging, vroeg hij – en keek me aan
    omdat niet terugkijken onfatsoenlijk is, keek ik terug en zei niets
    alsof hij van een andere planeet kwam
     
    de vraag werd herhaald en ik antwoordde niet
    niet omdat ik niet wilde maar omdat het teveel was wat hij vroeg
    en ik keek in zijn blauwe ogen
     
    hij schrok er niet echt van maar zei dat het indringend was;
    de manier waarop ik keek
     
    gelukkig was er een vitrine tussen ons gepositioneerd
    die een misplaatste kwaadheid tegenhield – of die van mij kwam zei ik niet
    en hield mijn mond
     
    toen veranderde hij van kleur en werd ie blauw, daarna veranderde hij
    in een vrouw die een rode jurk droeg en die netjes de organen waar ik om vroeg
    inpakte in een cellofaantje
     
    ik zei: u maakt een fout, ik wil graag een netwerk
     
    en zo geschiedde: het licht ging aan en er ontstond een netwerk aan organen
    misschien was het toch niet helemaal mijn bedoeling, maar het gebeurde niettemin
    en ik zag dat de mevrouw die mij het pakketje overhandigde
    er flink van zuchten moest ­na een uitgestelde aarzeling
     
  • 5
    5947

    City of love

    1e ronde
    kon ik zo maar graven in wat eens onze city of love was
    was het mijn plicht niet dit nogmaals te onderzoeken
    voordat er zich korstmossen nestelden op de uitsteeksels
    en randen die zich met legoblokjes vulden
    omdat er zich iets leegs had geopenbaard
     
    moest ik mij niet tot de mosdiertje wenden om zo de oorsprong te achterhalen
    en de gesprekken die tussen de trilharen doorgalmden
    en als geluidsgolven mijn buik en ledematen bereikten
    als was ik een hol vat dat ongelukkig deinde
     
    een woord, een dier kwam naar mij drijven
    en sloop bij mij naar binnen als een dystopisch ongemak
    dat ik uit mijzelf wilde schrapen met een zeelepel
    waar het water onwillig langs gestroomd had
     
    ik zei vermoord me maar o monster - dat had het vaker gedaan
    en zag vanachter mijn röntgenogen hoe het allemaal best wel meeviel
    omdat ik een glimlach meende te ontwaren en een minzaam zeegeluid
    dat de contouren ras ontrafelde en mij wat tijd gaf en wat adem
     
    en zo ademde ik met het ritme van wat ooit een echte stad was
    waar eens een liefde groeide en ik mij straffeloos
    aan jouw zijde mengen mocht zonder dat het tijd was
    en zonder dat ik mijzelf hoefde te bevestigen
    en te vertellen wat een city of love was
  • 6
    6661

    Permafrost

    Top 1000
    we waanden ons in een psychische permafrost, de wildernis van de qiviut
    waar warmte van binnenuit moest komen
    het was het pijnlijk staren naar een brandplek waar niks geweest was
    alsof grillige contouren van de kosoakrivier de getijden van onze gedachtes tijdelijk doorsneden hadden
     
    we moesten onszelf verrassen door onze huiden met leem en klei te bedekken
    of door ongewone gesprekken te voeren toen we nunavik doorkruisten,
    het grote land dat nooit teruggegeven werd en wij de eenheid niet meer voelden
     
    we zouden een zogenaamd wad kunnen oversteken langs de randen
    van de bladeren van de beredruif in onze leerachtige vermommingen van draden en vruchtbeginsels
    die onbedoeld verstrengeld raakten terwijl we een overkapping bouwden van takjes en zijdeachtig groen
     
    het werd het stapelen van de stenen, de opeenhoping van confrontaties
    en het loslaten hoe het onderzoek van de fotosynthese plaatsvond
     
    het was het opslorpen van de niet te noemen deeltjes die men kon bezitten
    die als stikstof in de lucht niet per se noodzakelijk waren voor mensen zoals wij
     
    men kon zich later herinneren dat we rondzwierven in de paaigebieden
    en de oppervlaktes van onze lichamen opnieuw maten en de korstmossen
    links lieten liggen wat eigenlijk ondoenlijk was
     
    men kon gezien worden omdat jij iets opzijschoof
    toen je een waterrug overstak en onzeker een gutturale klank uitstootte
     
    men kon zichzelf nu insmeren tegen de regenwinden en inbinden met singels

     
  • 7
    7721

    Goedemorgen

    1e ronde
    niet wilde ik veinzen en gewoon goedemorgen kunnen zeggen, dus ‘goedemorgen,’ zei ik en
    de oosterse buurvrouw in de straat die opkeek zei ‘goedemorgen’ en de melkboer die
    langskwam met zijn karretje zei ‘goedemorgen’
     
    het duurde even maar ook mijn nagelspecialiste, mijn kapster en mondhygiëniste zeiden
    bijna allemaal tegelijk ‘goedemorgen’ terwijl ze blij maar afgeleid waren van wat ze deden
     
    er werd aangebeld en de postbode die een pakketje afleverde zei tussen de bestelling door
    ‘goedemorgen’ en ook de vader van mijn moeder die in de hemel is zei zachtjes ‘goedemorgen’
     
    plotseling begonnen het heggemusje en de pissebed die respectievelijk in de ligusterhaag en
    onder de stenen bij de voordeur huisden eveneens een ‘goedemorgen’ te zeggen
     
    omdat het toch een beetje vreemd was en ik betwijfelde of het serieus ochtend was keek ik
    zogenaamd achteloos op mijn horloge om de rest een seconde te misleiden en na te gaan of
    het allemaal wel klopte – en het klopte, dus zei ik ‘goedemorgen’ terug
     
    mijn oosterse buurvrouw zei vervolgens weer ‘goedemorgen,’ en lachte, de melkboer zei
    ‘goedemorgen’ en knikte en eveneens mijn nagelspecialiste, mijn kapster en mondhygiëniste
    brachten er tegelijkertijd een opgewekte ‘goedemorgen’ uit en wederom de postbode die
    zich bijna verslikte zei ‘een goedemorgen’ terug
     
    het duurde weliswaar een poosje maar opnieuw kreeg ik een reactie van de vader van mijn
    moeder die in de hemel is terug met een vrolijke ‘goedemorgen,’ dat duurde echter geen
    momentje omdat het antwoord van best wel ver moest komen - van ver buiten de wolken en het universum
     
    tot slot floot ook het heggemusje ‘goedemorgen’ en rolde de pissebed vanonder de steen er
    weer een ‘goedemorgen’ uit zodat ik zeker niet meer hoefde te twijfelen of het echt wel een
    goedemorgen was – en om mezelf nogmaals te bevestigen, want soms ben ik best onzeker –
    zei ik ‘goedemorgen’ tegen mezelf en ja hoor er kwam een antwoord terug als een diepe
    innerlijke respons uit al mijn ledematen: ‘goedemorgen en nog een fijne dag vandaag!’
2018
  • Nr.
    Titel
    Tekst
  • 1
    2679

    kut

    1e ronde
    door je haren harken met gekleurde krijtjes
    je gezicht dunner maken met elastieken
    lachen met pijn aan je mondhoeken
    samen wortels gooien naar de buurvrouw die gemeen was
    zelf gemeen zijn
    hoesten of boeren onder de lakens

    - inademen -

    jouw lichaam versieren met plakplaatjes
    in een kast die we van binnenuit op slot deden
    neuken, kussen en niet meer terugkomen

    voor eeuwig verstoppen
    en je met stinkolie balsemen

    een wolk maken van tranen die verdampten
    je naam niet meer willen opschrijven
    helemaal wegkrassen

    kort huilen en

    - uitademen -
  • 2
    3538

    dit was het

    1e ronde
    de deur hard dichtgooien
    liever niet voelen aan het dashboard dat vettig is
    je hoofd draaien naar de sanseveria op de vensterbank
    ongemakkelijk lachen met je gebitje uit
     
    starten, het grootlicht wegdraaien
    denken dat de fourwheeldrive in zijn vrij staat
    de gordel aandoen
    je spiegels controleren of doen alsof
     
    een zwaaibeweging maken - toeteren
    je jas uitdoen terwijl de gordel vastzit
    denken dat je droomt - schakelen
     
    achteruit rijden
    beseffen dat er niemand meer is
    niet kijken en je longen vastzetten
    niet kunnen begrijpen en binnensmonds vloeken
    een traan heelhuids laten ontsnappen
    nog een keer vloeken terwijl je opveert vanaf de zitting
     
    doorrijden en per ongeluk je banden laten piepen
    stoppen omdat je ergens tegenaan zit
    het raam opendraaien
    diep happen naar lucht
     
    de epiloog belijden;
    boete doen omdat het te laat is
  • 3
    3539

    doodsgedicht (VII)

    1e ronde
    praten in een witte kamer
    waar achter het bed filmrollen zijn opgeslagen
    net zoals in jouw hoofd: zinnen, teksten en herinneringen
     
    het is onwennig, staan en zeggen waar het op neer komt
    kort vanuit het hart en zonder iets ertussen
     
    het is het eerlijk zijn en aangeven dat je om de ander geeft
    het is van dichtbij zwaaien
    en van het knipperen met je ogen
     
    het is het eruit persen omdat het nu moet
    het is omdat het een doodsgedicht is
  • 4
    3542

    zoals het is

    1e ronde

    het is als het afpoederen na een wedstrijd
    wanneer bloed tergend door het krijt kruipt
    je zou kunnen zeggen dat deze rituele neiging
    overbodig is, zoals veel dingen overbodig zijn
     
    maar dat is bijzaak
     
    zo kan het zijn dat het denken aan verbroken vriendschappen
    een verloren zaak is net als het oproepen van weetjes
    die alleen de ander wist
     
    je hoeft alleen maar aan te nemen dat
    de dingen zijn zoals ze zijn;
     
    niets hoeft kleiner gemaakt te worden dan de werkelijkheid
    omdat je erdoor ontregeld raakt

    wanneer je dacht dat het allemaal anders was
     
    dat is misschien wel het eenvoudigste
  • 5
    3983

    afscheid (II)

    Top 1000

    er is een kano op de lange auto
    die jij stapvoets volgt
    en ook al kusten wij elkaar heel zeldzaam
    er was beweging die je zelden zag
     
    men kan een raampje opendraaien
    naar boven kijken en controleren -
    of alles er nog is
     
    men kan zich ontkleden
    en de kleren netjes opstapelen op het dashboard
     
    men kan naar elkaar neigen
    en verlangen naar het sentiment
    of nog eenvoudiger; de huid en alles wat er binnen is
     
    men kan overpeinzen
    en mee gaan wandelen langs de weg
    elkaar heel lang aanstaren
     
    en zeggen dat het goed was
  • 6
    3984

    o god nee verdomme

    Top 1000
     
    vloeken hoefde eerst niet na het langzaam uitrollen van een eerste pizzaworst - 
    over de toonbank
    waar onze zogenaamde gedaanteloze lichamen elkaar niet mochten aanraken
    en wij de blikjes Fernandez onnodig lieten ontploffen
     
    het vuur hadden wij in onze ogen
    we bedaarden onze woorden in een megalomaan sprookje
    dat niet tot stilstand kwam
    doorging doordat koelkasten opengereten werden en verscheurd
    lichtfonteinen schitterden door het uitbarsten van tot organismen -
    verworden lampen die schenen en niet schenen
    als lekkere ademhalingen en ademhapjes; ongrijpbaar  
    en gelijkertijd niet te doorgronden
     
    het was als een niet tegen te houden kleurenpracht zo onbedwingbaar
    alsof er discohitjes werden vastgezet op een glazen vloer die draaide
    waaruit stemmen klonken, o zo heilig
    en de o zo godslustige Maria Magdalena haar lijf deed ontbranden
    als was er een glorieuze vuurzee om zoetgetinte marshmallows mee te verhitten
     
    o god nee, verdomme
    dit ging nergens over; dit was veel te geil
  • 7
    6082

    gedicht van verlangen

    1e ronde
    het is eigenlijk een onherbergzaam verlangen om
    je weer te zien – het opnieuw ademen in de lucht van toen
    de dag nadoen zoals die was geweest
    de dag – heel erg langzaam terugschrapen
     
2015
  • Nr.
    Titel
    Tekst
  • 1
    2185

    IS ER NOG VERSCHIL

    1e ronde

    als het konijn dat tegen me aan ligt

    de klok rondloopt

    en de oude man die Bert heet

    ‘s ochtends goede avond zegt

     

    als in het vreemde huis

    ons zware beddengoed

    gevouwen en opgeklopt

    een wind fris door de hal blaast

     

    waar honden niet meer zullen blaffen

    wanneer de bel klinkt en de schoolmeester

    aarzelend blijft staan voor de kast

     

    ik reik hem schalks wat kleren toe

    zwarte sokken en roep vanaf de trap

    hoe dat gaat

     

    laat me denken

    nu je hier toch bent

    moet je maar de was doen

     

    natuurlijk weet ik dat het godsonmogelijk is

     

    dag liefste zeg ik maar

    je mag me best omarmen

    zijn kinderen namelijk zijn

    van de vent uit de straat verderop

     

     

     

  • 2
    11360

    ONLICHT

    1e ronde

    iets nieuws gloort op

    mijn arm vergipst

    met lippenstift net naast mijn lippen

    had ik je bijna vast

     

    de rook die dwaalde

    gewoon de borstkast daalde en

    ongeur van dennennaalden om ‘t geliefkoosde lichaam

    verlaat verbaasd het spoor

    als de onbeweging intreedt van verlatenheid

    en afgekoelde angsten

     

    buiten ben ik bij je zeg je kort

    de verzinsels echter die jij bedenkt

    zijn niet zo maar waar of goed verzonnen

     

    de gewassen verbuigen op de kamer waarin

    wij liggen in een mals bed op de grond en

    horen gedempt het getij van de liefde in en uit

     

    och in hemelsnaam

     

  • 3
    11366

    ARMOEDE

    1e ronde

    in de nacht gek lopen door het donker

    waar eerder nog geen boom stond

     

    met een vale bontmuts op en

    koud zonder okselhaar

    duiken in de vijver

    waar bladeren niet mochten drijven

    en water nochtans moerassig was

     

    je bril vergeten

    maar ook je kleren bijvoorbeeld

    want de drank die in je lijf zit

    had je kort daarvoor verorberd

     

    de sterren raken

    en ruiken hoe alles smaakte

    naar eierlucht en slecht verwarmde urine

     

    liefhebben met pijn in gans je hart

    de afstand niet meer kunnen overzien en

    verzuipen omdat er iets mis ging

     

    heel even goed spiritueel zijn

  • 4
    11380

    PARDON

    1e ronde

    wanneer ik bij de neus weg vraag als was er niks gebeurd

    brengt zij snoeihard haar knokkels door mijn glazen

    en stapt krakend op m’n kruis

     

    ze zegt zo doe je niet

    heb toch fatsoen

    en rammelt erop los

     

    mijn heftig blousje scheurt

    mijn ontblote haren mept zij in de borst

    al vlammend moet ik het ontgelden

     

    dit is toch niet normaal

    zeer zeker niet van deze tijd krijst ze

    o jee als dit het einde is

    is dat voor mij waarschijnlijk veel te vroeg

     

    terwijl ik koortsig gauw naar adem snak

    en zij giftig fulmineert en gilt

    de kootjes in mijn vingers knakt

    en ik haar eigenlijk best nog wil

     

    denk ik

    ik lijk wel gek

    en moet maar snel naar huis

     

    voordat zij alles platbrandt

    mijn chips steelt, mijn cola zuipt

    en monsterlijk de worstjes uit de koelkast trekt

     

    misschien zou u anders reageren

    rustig blijven ademen, ja zelfs de politie bellen

    maar dat is laf

     

    ik och arme ik, ik zit er heus wel bovenop

    en zeg in godsnaam waar ben je toch mee bezig

    zo ken ik je niet meer