Biografie van Sara Eelen

Sara Eelen (Antwerpen, 1994) ziet poëzie in alles. Ze legt dit vast in film, foto en tekst. Voor dit laatste behaalde ze verschillende prijzen, onder meer bij de Poëziewedstrijd van de Stad Harelbeke in 2018 en 2019, de Babylon Interuniversitaire prijs in 2017 en 2018 en Frappant Txt-on-stage in 2015. Haar werk werd gepubliceerd in literaire tijdschriften als Het Liegend Konijn, De Revisor, Hard//Hoofd, Deus Ex Machina en Tijdschrift Ei. Sinds 2020 engageert ze zich ook als klimaatdichter. Meer van haar werk vind je op @saraeeelen & https://vimeo.com/user46052385
2020
  • Nr.
    Titel
    Tekst
  • 1
    2539

    Aliasing

    Top 1000
    De avond krijgt slechts vorm in tegenlicht
    pixels achter het raam, manische meisjes
    bevroren in de beweging
    van het T-shirt over het hoofd
    - de opgedrukte boodschap in een vouw verstoken.

    Vroeger zouden we luidop onze dromen hebben voorbedacht
    nu weegt iets onbenoembaarder onder de ogen
    en houdt ons stil. We zoeken
     
    naar het stroboscopisch licht
    dat dit afscheid in retrospect kan keren
    de beweging van elkaar weg zo opgebroken wordt
    dat het bijna lijkt alsof we terugkeren
    alleszins blijven stilstaan, stilstand die niet klemt
    maar openrekt, als inzoomen met vingertoppen
    tot het beeld terugdeinst - hoe dicht
    moet je je oog bij iets houden
    voor je het niet langer herkent.
     
    Kijk, het gordijn als pendule stijf gestreken, sjort aan het donker
    maakt de uren onaanraakbaar. Hoor
    niets naar ons roepen.

    Ik zie de wielen van de auto in de film van ons wegrijden
    en weet dat het alleen is omdat de wielen sneller bewegen
    dan het beeld ze vatten kan
    en toch, zie ik alleen de wielen en hoe ze van ons wegrijden
    zoals ik de nacht doorspit in het afgedwaalde licht
    jouw stem hoor zwellen en jij
    er niet meer bent.


  • 2
    3794

    Prijsbepaling van de huid

    Top 100
    Als screensaver hebben we een zonsondergang ingesteld

    alvast het gevoel dat sommige dingen blijven duren
    gefixeerd op een scherm, deze eenentwintigste eeuw
    vraagt nieuwe manieren om verdriet te vertalen:
    niet langer vechten of vluchten, maar staar
    en verlies jezelf in die staar.

    Je las ergens dat mensen in veertig jaar tijd dubbel zoveel kaas zijn gaan eten
    ergens ander dat consumptie van te veel melkproducten de pijnappelklier verkalkt.
    Je zoekt geen verbanden, maar kunt er niets aan doen dat alles verbonden is.

    Stel me gerust je aanhoudende vragen
    over het verschil tussen de sterren en het ruimteschroot
    als we niet naar buiten kijken
    de bevolking groeit in alle eenzaamheid
    wanneer zal de huid de vraag overstijgen?

    maar weet, als je de vragen stelt word je deel van deze retorische samenleving
    je schouders te stram om nog op te halen
    je derde oog dichtgeslibd, indigo licht als aureool
    uit de tl-lampen die we branden om de doden te herschikken.

    Er is een televisiebeeld vol rook dat altijd op de achtergrond brandt.
    We plooien ons leven achter glas, klikken wat onbeslist en onbeantwoord kan
    weg. Een gevreesde onweersbui, uitblijvende ziekteverschijnselen
    en foto’s van halfnaakte lichamen als naburige tabbladen -

    vanavond gaan we weer veel te vroeg slapen.

2019
  • Nr.
    Titel
    Tekst
  • 1
    4733

    Vandaag leg ik je uit wat sneeuw is

    Top 1000
    vandaag leg ik je uit wat sneeuw is
    als een witte gedachtegang of tasten met verdoofde ogen
    een oefening in contrast
     
    denk terug
    aan het inkrimpen van hout in de winter
    het uitzetten van bevroren water
    de gedachten tussen het beven door

    hoe alles ooit de vorm krijgt van iets
    dat nooit zou passen
     
    denk terug
    aan hoe we met onze handen een kom vormden en waakten
    tot de dag vloeibaar werd en ons mee zou voeren
    meermaals loste hij op in een eindeloze spiegelvlakte
    was hij overal en nergens
    tot de dooi hem weer naar huis drong
    een vaste vorm met een harde hand

    wij met z’n vier aan de keukentafel
    elk een andere vorm van nevel in het hoofd
    en toch allemaal duidelijk met hem in gedachten
     
    als je de nacht open laat staan
    weet je nooit waar hij eindigt
     
    als je je ogen sluit om zijn beeld te vangen
    raad je nooit hoe hij verdwijnt